Weinig is vanzelfsprekend

Mensenmaker…

Ik zucht.

De kamer kleurt oranje als de dag ontwaakt. In de pijnboom bij het open raam ruziën kanaries. De hond van de buren vindt ook nu reden driftig te blaffen.

altea katIk zucht opnieuw en draai me om. Cé slaapt met een glimlach op haar lippen, haar bruine krullen over het hoofdkussen verspreid. Zachtjes adem ik met haar mee.

Het geeft me rust. Ik hou van haar.

Als ik denk aan mijn leven vandaag, voel ik me intens gelukkig. Zo is het niet altijd geweest. Heel lang heb ik geleefd zonder te willen leven.

Leven als opdracht, een dagelijkse strijd.

Gevoelig. Hooggevoelig. Vage begrippen als je mensen voelt en doorvoelt, ze als het ware binnenstebuiten draait. Figuurlijk, uiteraard.

Vroeger trok het me naar beneden, kostte het waanzinnig veel energie ook maar een schaduw van mezelf te zijn.

Vandaag is het een kracht, een zegen om anderen te helpen.

Ik sta mezelf toe te voelen wat in de ander leeft: angsten, pijn en verdriet, boosheid, alle mogelijke emoties.

Ik sta mezelf toe alles te voelen zonder mij er mee te vereenzelvigen. Zo sta ik vrij in mijn handelen. Weinig menselijks is me vreemd.

Niet oordelen, noch veroordelen.

Ik ben anders. Niet beter dan een ander. Gewoon anders. Op mijn manier. Een manier die zo afwijkt van het meest gangbare dat het moeilijk in woorden is te vatten.

————————————————————————-

De vraag alles neer te schrijven, te delen. Zodat anderen kunnen leren.

Jezelf ervaren als anders of je voelen dat je op de verkeerde planeet bent geboren, zijn twee uitersten van dezelfde lijn.

No comments yet.

Geef een reactie